Volos i góra Pelion – mityczna kraina centaurów i urokliwych kamiennych wiosek

Grecja w powszechnej świadomości większości podróżników kojarzy się przede wszystkim z antycznymi ruinami spalanymi przez greckie słońce, spękaną ziemią, kolumnami Aten oraz biało-niebieskimi domkami rozsianymi po wyspach Morza Egejskiego. Istnieje jednak w tym kraju zakątek całkowicie odmienny, w którym bujna, szmaragdowa przyroda spotyka się z potęgą morskich fal, a mityczna przeszłość przeplata się z wyjątkową, kamienną architekturą. To półwysep Pelion wraz ze swoim głównym portem – tętniącym życiem miastem Volos.

Region ten, położony w Tesalii, w połowie drogi między Atenami a Salonikami, stanowi jedno z najbardziej niezwykłych miejsc na mapie całego Półwyspu Bałkańskiego. Wąski pas lądu wyłania się z kontynentu, by zakrzywić się na kształt haczyka i otoczyć ze wszystkich stron spokojne wody Zatoki Pagasetyckiej, od wschodu otwierając się zaś na otwarte, wzburzone Morze Egejskie. Nad tą całą krainą wznosi się potężny, porośnięty gęstymi lasami masyw górski Pelion.

To tutaj, według przekazów starożytnych Greków, znajdowała się letnia rezydencja bogów olimpijskich oraz ojczyzna centaurów – pół-ludzi, pół-koni, spośród których najsłynniejszy był mądry Cheiron. To stąd również wyruszył Cheironowy wychowanek Jazon wraz z Argonautami na słynnym statku Argo, by zdobyć w odległej Kolchidzie złote runo. Dzisiejsza kraina Pelion to jednak nie tylko mity i legendy, ale przede wszystkim fascynujący rejon turystyczny, oferujący majestatyczne góry, urokliwe wioski o niezmienionej od wieków architekturze, wspaniałą tradycję kulinarną oraz jedne z najpiękniejszych i najbardziej różnorodnych plaż w całej Grecji.

Volos – morska brama Tesalii i miasto Argonautów

Podróż na półwysep Pelion nieodłącznie wiąże się ze spotkaniem z Volos. To jedno z najważniejszych miast portowych Grecji, stanowiące współczesne serce gospodarcze i kulturalne regionu Tesalii. Wciśnięte pomiędzy spokojne waters Zatoki Pagasetyckiej a potężną ścianę zielonych Gór Pelion, miasto oferuje niezwykły kontrast pomiędzy morskim bryzem a górskim klimatem.

Historia Volos sięga głębokiej starożytności. Współczesne miasto zajmuje teren dawnego antycznego Iolkos, z którego według mitologii greckiej wyruszyła wyprawa Argonautów. Pamięć o tym wydarzeniu jest w Volos wciąż żywa i stanowi dumę mieszkańców. Przy miejskim portowym nabrzeżu można podziwiać współczesną replikę mitycznego statku Argo, zbudowaną zgodnie z antycznymi technikami szkutniczymi. Przyglądając się tej smukłej konstrukcji na tle spokojnych wód zatoki, łatwo przenieść się myślicielami do czasów bohaterów z pism Homera i Pindara.

Współczesne Volos jest miastem nowoczesnym, które musiało odbudować się niemal od podstaw po niszczycielskim trzęsieniu ziemi z połowy XX wieku. Choć nie znajdziemy tu wielkich kwartałów z XIX-wieczną zabudową, miasto posiada wyjątkową atmosferę, a jego prawdziwe serce bije wzdłuż szerokiej, wyłączonej z ruchu kołowego nadmorskiej promenady Argonautów. To tutaj codziennie wieczorem spotykają się mieszkańcy i turyści, by spacerować, podziwiać zachody słońca i przyglądać się kołyszącym na wodzie łodziom rybackim oraz nowoczesnym jachtom.

Kultura tsipouradiko – kulinarne serce miasta

Mówiąc o Volos, nie sposób pominąć absolutnie unikalnego zjawiska kulturowego i kulinarnego, jakim są tak zwane tsipouradika. To tradycyjne małe restauracyjki i tawerny, z których miasto słynie w całej Grecji. Tradycja ta narodziła się na początku XX wieku wraz z przybyciem greckich uchodźców z Azji Mniejszej, którzy pracowali w tutejszym porcie.

Zasada panująca w tsipouradiko jest prosta, lecz niezwykle unikalna: nie zamawia się tutaj konkretnych dań z karty. Zamawia się jedynie porcję tsipouro – mocnego, tradycyjnego destylatu z winogron, podawanego w małych buteleczkach, bardzo często z dodatkiem anyżu. Do każdej zamówionej buteleczki tsipouro kucharz bezpłatnie dołącza talerzyk z zakąską, zwaną meze. Co ciekawe, z każdą kolejną kolejką napoju podawane meze stają się coraz bardziej wykwintne. O ile przy pierwszej kolejce na stole pojawią się proste oliwki, ser feta czy świeży pomidor, o tyle przy trzeciej lub czwartej można spodziewać się małych ośmiorniczek z grilla, smażonych krewetek, świeżych małży czy rzadkich gatunków lokalnych ryb.

Wizyta w tsipouradiko w Volos to coś więcej niż zwykły posiłek – to wielogodzinny, rytualny proces niespiesznego debatowania, świętowania życia i zatapiania się w niespiesznej, greckiej codzienności.

Masyw Górski Pelion – mityczny dom Centaura Cheirona

Pozostawiając za plecami gwarny port w Volos i kierując się na wschód, drogi pną się gwałtownie w górę, wkraczając w świat góry Pelion. Z geograficznego punktu widzenia Pelion to wydłużony masyw górski o długości około osiemdziesięciu kilometrów i maksymalnej wysokości dochodzącej do 1624 metrów n.p.m. na szczycie Pourianos Stavros.

To, co najbardziej uderza każdego podróżnika wkraczającego na obszar Pelionu, to niesamowita, bujna wegetacja roślinna. W przeciwieństwie do suchej, ubogiej w wodę południowej części Grecji czy wysp Morza Egejskiego, Pelion jest prawdziwym zielonym rajem. Wzgórza pokryte są gęstymi lasami bukowymi, dębowymi, kasztanowymi i sosnowymi, a w niższych partiach rozciągają się niekończące się gaje oliwne, sady jabłkowe i uprawy drzew cytrusowych. Przez całą górzystą krainę przepływają dziesiątki krystalicznie czystych górskich strumieni, tworzących malownicze kaskady, wodospady i ciche, zacienione stawy.

Według mitologii greckiej to właśnie ten wyjątkowy, nieprzystępny i pełen surowej przyrody krajobraz sprawił, że bogowie wybrali Pelion na swoją letnią siedzibę. To również tutaj mieszkały centaury – pół-ludzie, pół-konie. Większość centaurów w opowieściach mitologicznych przedstawiano jako istoty dzikie, gwałtowne i nieokiełznane. Chlubnym wyjątkiem był jednak Cheiron.

Cheiron był najmądrzejszym i najbardziej sprawiedliwym ze wszystkich centaurów. Posiadał ogromną wiedzę z zakresu medycyny, ziołolecznictwa, muzyki, polowania oraz sztuki wojennej. W swojej jaskini umieszczonej na zboczach Pelionu prowadził szkołę dla największych bohaterów starożytnego świata. Jego wychowankami byli między innymi Herakles, Achilleus, Tezeusz, Jazon oraz Asklepios – późniejszy bóg medycyny. Legenda głosi, że bogata roślinność lecznicza i unikalny wybór ziół rosnących na zboczach Pelionu to bezpośrednie dziedzictwo nauk Cheirona, który wykorzystywał tutejszą florę do leczenia chorych i rannych.

Architektura Pelionu – kamienne dwory i tradycja rzemiosła

Góra Pelion to nie tylko piękno naturalne, ale również unikalna kultura materialna. W okresie panowania osmańskiego region ten cieszył się znaczną autonomią i swobodami handlowymi. Przyniosło to niespotykany rozkwit gospodarczy w XVIII i XIX wieku. Zamożni lokalni kupcy, prowadzący interesy w całej Europie, inwestowali swoje majątki w rodzinną krainę, budując imponujące wioski.

Owo dziedzictwo przetrwało do dziś pod postacią tak zwanej architektury peliońskiej. Jest ona tak charakterystyczna, że została objęta ścisłą ochroną konserwatorską, dzięki czemu tutejsze wioski zachowały swój dziewiczy, tradycyjny styl bez współczesnej, niedopasowanej zabudowy.

Głównym budulcem na Pelionie jest lokalny, ciemny kamień oraz łupki. Tradycyjne domy peliońskie to wielopiętrowe, potężne dwory, przypominające małe twierdze, zwane archanthika. Dolne kondygnacje wykonane są z bardzo grubych murów kamiennych z niewielkimi okienkami, co miało zapewniać ochronę przed atakami zbójników oraz chłodzić wnętrza podczas letnich upałów. Wyższe piętra, często nadwieszone nad parterem na drewnianych belkach, były budowane z lżejszych materiałów i bogato zdobione drewnianymi snycerskimi wykończeniami, malowanymi dekoracjami oraz dużymi oknami z okiennicami.

Dachy wszystkich budynków na Pelionie pokryte są tradycyjnymi płaskimi łupkami kamiennymi ułożonymi pod niewielkim kątem. Ten element sprawia, że wioski widziane z daleka idealnie wtapiają się w skaliste, górskie tło, tworząc wrażenie, jakby dosłownie wyrosły ze zbocza góry.

Kolejną cechą charakterystyczną wioskowego krajobrazu Pelionu są tak zwane kalderimii. To gęsta sieć dawnych, wybrukowanych kamieniem ścieżek i tratw pieszych, które przez stulecia, zanim wybudowano nowoczesne drogi asfaltowe, stanowiły jedyne połączenie między poszczególnymi wioskami oraz domami. Spacer po kalderimii to niezapomniane doświadczenie – kamienie usiane są miękkim mechem, a ścieżki prowadzą pod łukami wiekowych drzew kasztanowych i obok starych kamiennych źródeł, z których bez przerwy bije czysta, zimna woda górska.

Perły półwyspu – najpiękniejsze wioski Pelionu

Na obszarze półwyspu znajduje się ponad dwadzieścia czarujących, kamiennych wiosek. Każda z nich posiada własny, niepowtarzalny charakter, ale wszystkie łączą wspólne cechy: centrally umieszczony plac (plateia) w cieniu wiekowych platanów, tradycyjna architektura oraz zachwycające widoki na morze lub górskie doliny.

Makrinitsa – Balkon Pelionu

Makrinitsa to bez wątpienia jedna z najbardziej znanych i najbardziej spektakularnych wiosek w całej Grecji. Została wzniesiona na niezwykle stromym zboczu góry na wysokości od 300 do 850 metrów n.p.m., tuż nad miastem Volos. Ze względu na swoje niesamowite położenie i zapierającą dech w piersiach panoramę rozciągającą się na całą Zatokę Pagasetycką, słynny grecki pisarz Righas Feraios nazwał ją „Balkonem Pelionu”.

Wjazd pojazdów do wnętrza wioski jest całkowicie zakazany. Samochód należy pozostawić na parkingu na obrzeżach, co pozwala w pełni cieszyć się ciszą, brakiem spalin i autentycznym klimatem tego miejsca. Główny plac wioski – Plateia Euergeton – to prawdziwe serce Makrinitsy. Środek placu zajmują ogromne, wielowiekowe platany, w cieniu których ustawiono stoliki tradycyjnych kawiarni. Na placu wznosi się również urokliwy kościół Agios Ioannis Prodromos z XVIII wieku oraz zabytkowa, rzeźbiona w marmurze fontanna, z której nieprzerwanie wypływa górska woda wyobrażająca paszcze lwów.

Spacerując po Makrinitsy wzdłuż krętych kalderimii, mijamy potężne, wspaniale odrestaurowane dwory kupieckie, w których dzisiaj mieszczą się kameralne hotele butikowe oraz lokalne warsztaty rzemieślnicze. Wioska słynie z produkcji tradycyjnych przetworów owocowych w syropie, zwanych spoon sweets (glyka tou koutaliou), likierów ziołowych oraz ręcznie wytwarzanych mydeł i ceramiki.

Portaria – elegancka brama do górskiego świata

Zaledwie kilka kilometrów przed Makrinitsą leży Portaria – wioska równie piękna, lecz o nieco innym charakterze. Portaria od zarania dziejów była najważniejszym punktem komunikacyjnym łączącym Volos z górskimi osadami Pelionu. W XIX wieku stała się popularnym kurortem wypoczynkowym dla zamożnej elity Tesalii.

Portaria zachwyca swoją elegancją, pięknie utrzymanymi placami, zabytkowymi kościołami oraz bujnymi ogrodami pełnymi hortensji i róż. To stąd rozpoczyna się jeden z najsłynniejszych szlaków pieszych w regionie – tak zwana „Ścieżka Centaurów” (Centeurs’ Trail). Ten stosunkowo krótki i łatwy szlak prowadzi wzdłuż urokliwego, gęsto zagajonego potoku, przez małe drewniane mostki, obok naturalnych basenów skalnych i kaskad wodnych. Spacer tą ścieżką w gorący letni dzień, w cieniu gęstych koron korony drzew, pozwala zrozumieć, dlaczego starożytni wierzyli, iż te lasy zamieszkane są przez mityczne stworzenia.

Tsagarada – wioska w cieniu tysiącletniego platana

Przenosząc się na wschodnie zbocza Pelionu, opadające stromymi klifami wprost w głębiny Morza Egejskiego, docieramy do Tsagarady. Ta rozległa osada składa się z czterech odrębnych dzielnic, z których każda skupiona jest wokół własnego placu i kościoła, noszącego imię innego świętego: Agia Paraskevi, Agios Stefanos, Agia Kyriaki oraz Taxiarches.

Tsagarada usytuowana jest w otoczeniu niezwykle gęstego, niemal pierwotnego lasu kasztanowo-bukowego. Wioska słynie przede wszystkim z niesamowitego pomnika przyrody – tysiącletniego platana stojącego na placu Agia Paraskevi. To jedno z najstarszych i największych drzew w całej Europie. Obwód jego pnia u podstawy przekracza czternaście metrów, a jego potężne, rozłożyste gałęzie są tak ciężkie, że niektóre z nich zostały podparte specjalnymi kamiennymi filarami. Siedząc w cieniu tego przyrodniczego giganta i pijąc tradycyjną grecką kawę parzoną na piasku, odczuwa się głęboki pokój i potęgę przemijającego czasu.

Z Tsagarady prowadzą piękne, kręte ścieżki w dół, ku słynnym plażom wschodniego wybrzeża, co czyni tę wioskę idealną bazą wypadową łączącą miłość do górskich wędrówek z wypoczynkiem nad morskim brzegiem.

Milies i Wizitsa – żywa tradycja i zabytkowa kolejka

W południowo-zachodniej części masywu Pelionu leżą dwie wioski stanowiące doskonałe świadectwo architektury i techniki minionych epok: Milies oraz Wizitsa.

Wizitsa jest uważana za żywy skansen peliońskiej architektury. Znajduje się tu jedno z największych zagęszczeń doskonale zachowanych archontika (dworów kupieckich) w całym regionie. Wioska ma bardzo spokojny, kameralny klimat, idealny dla osób poszukujących ucieczki od komercyjnej turystyki.

Sąsiednie Milies posiada z kolei bogatą historię intelektualną i niebywałą atrakcję inżynieryjną. To tutaj w XVIII wieku powstała jedna z pierwszych greckich szkół i bibliotek, posiadająca unikalne manuskrypty i rzadkie woluminy. Jednak tym, co przyciąga do Milies turystów z całego świata, jest końcowy przystanek zabytkowej linii kolejowej Pelion Railway.

Linia ta, wybudowana na przełomie XIX i XX wieku pod kierownictwem włoskiego inżyniera Evaristo de Chirico (ojca słynnego malarza surrealisty Giorgio de Chirico), była cudną konstrukcją inżynieryjną tamtych czasów. Wąskotorowa kolejka, zwana sympatycznie „Moutzouris”, pokonuje niezwykle trudny, górzysty teren, przejeżdżając przez misternie wykonane kamienne mosty, wiadukty oraz tunele. W okresie letnim po tej trasie kursuje tradycyjny pociąg retro z zabytkowymi wagonikami, oferujący pasażerom podróż pośród zachwycających krajobrazów, wiszących nad przepasnorami i wąwozami. Niezwykłym spektaklem jest również sam moment przyjazdu do Milies, kiedy to maszyniści ręcznie obracają lokomotywę na specjalnej obrotowej platformie, by przygotować ją do drogi powrotnej.

Wybrzeże Pelionu – kontrast dwóch mórz

To, co czyni półwysep Pelion miejscem unikalnym w skali światowej, to możliwość błyskawicznej zmiany krajobrazu. W ciągu zaledwie kilkudziesięciu minut jazdy samochodem przez górzysty grzbiet można przenieść się ze spokojnych, ciepłych wód Zatoki Pagasetyckiej na dzikie, otwarte i wzburzone wybrzeże Morza Egejskiego.

Wybrzeże zachodnie – spokojne wody Zatoki Pagasetyckiej

Zachodnie wybrzeże półwyspu, usytuowane wzdłuż Zatoki Pagasetyckiej, charakteryzuje się łagodnym krajobrazem, osłoniętymi od wiatru zatoczkami oraz krystalicznie czystą, spokojną wodą. Fale są tu rzadkością, co sprawia, że jest to idealne miejsce dla rodzin z dziećmi oraz miłośników sportów wodnych.

Miasteczka i osady rybackie na tym wybrzeżu, takie jak Kala Nera, Afissos czy Milina, zachowały swój leniwy, tradycyjny urok. Znajdziemy tu piaszczysto-żwirowe plaże zacienione przez drzewa oliwne dochodzące niemal do samego brzegu morza. Nadmorskie tawerny serwują świeżo złowione ryby i owoce morza, a kolacje przy stolikach ustawionych bezpośrednio na plaży, podczas gdy słońce powoli chowa się za odległymi górami kontynentu, należą do najbardziej romantycznych przeżyć.

Wybrzeże wschodnie – dzika potęga Morza Egejskiego

Wschodnie wybrzeże Pelionu to całkowite przeciwieństwo spokojnej zatoki. Tutaj strome, pokryte lasem zbocza góry opadają dramatycznie wprost w turkusowe głębiny Morza Egejskiego. Wybrzeże to jest dzikie, spektakularne i niezwykle fotogeniczne. To właśnie w tym miejscu znajdują się plaże uważane za jedne z najpiękniejszych w całej Europie.

Mylopotamos

Mylopotamos to bez wątpienia najbardziej ikoniczna plaża półwyspu Pelion. Ta niewielka zatoka podzielona jest na dwie części przez potężny, skalisty promyk, w którym natura wyżłobiła naturalne, majestatyczne okno skalne. Aby przejść z jednej części plaży na drugą, należy pokonać ten kamienny tunel. Piaszczysto-żwirowa plaża obmywana jest przez niewiarygodnie błękitną wodę, a otaczające ją skały obrośnięte zielonymi sosnami tworzą niesamowity, wręcz egzotyczny kontrast.

Fakistra

Fakistra to malutka, niezwykle kameralna plaża ukryta na dnie głębokiego, skalistego wąwozu. Dostęp do niej jest ograniczony – wymaga kilkunastominutowego zejścia stromo opadającą ścieżką pieszą od punktu widokowego, jednak wysiłek ten jest nagradzany z nawiązką. Fakistra jest całkowicie dzika i pozbawiona jakiejkolwiek infrastruktury turystycznej. Złoty piasek, szmaragdowa woda oraz potężne ściany skalne z małym wodospadem wpadającym bezpośrednio do morza tworzą atmosferę całkowitego odosobnienia od świata zewnętrznego.

Damouchari i mityczny urok

Damouchari to jedyny naturalny port na całym wschodnim wybrzeżu Pelionu. Ta mała, niezwykle urokliwa osada składa się z dwóch zatoczek przedzielonych skalistym cypelkiem z ruinami średniowiecznego zamku weneckiego. Jedna z zatok służy jako spokojna przystań dla łodzi rybackich, druga zaś to wspaniała plaża pokryta idealnie gładkimi, białymi kamieniami zwanymi „votsala”.

Oprócz walorów krajobrazowych Damouchari posiada również współczesny ślad kulturowy. To właśnie tutaj kręcono słynne sceny do hollywoodzkiego musicalu „Mamma Mia!” z udziałem Meryl Streep. Widok tańczących i śpiewających bohaterów na zabytkowym drewnianym pomostu w Damouchari na zawsze wpisał tę małą wioskę w pamięć widzów na całym świecie.

Baza kulinarna i lokalne produkty – smaki Pelionu

Kultura kulinarna półwyspu Pelion jest ścisłym odzwierciedleniem jego bogatej geografii – stanowi połączenie tradycji górskiej z morskimi wpływami przybrzeżnymi. Dzięki wybitnie żyznej glebie oraz unikalnemu mikroklimatowi, region ten słynie z produktów spożywczych o najwyższej jakości.

Jabłka z Zagory

Sercem rolniczym północnego Pelionu jest wioska Zagora, słynąca z ogromnych sadów jabłkowych. Tutejsza odmiana jabłek „Firiki”, a także czerwone jabłka objęte chronioną nazwą pochodzenia (PDO), uznawane są za najbardziej soczyste i słodkie w całej Grecji. W Zagorze działa jedna z najstarszych i najsprawniej zarządzanych spółdzielni rolniczych w kraju, dostarczająca owoce do sklepów w całej Europie.

Spetzofai – tradycyjna potrawa góralska

Najsłynniejszym daniem wytrawnym pochodzącym z góry Pelion jest spetzofai. To pożywna, aromatyczna potrawa jednogarnkowa, idealnie pasująca do chłodniejszych, górskich wieczorów. Głównymi składnikami spetzofai są grube, lokalne kiełbasa wieprzowa (często z dodatkiem ziół lub pora) oraz słodkie i pikantne papryki duszone w gęstym sosie pomidorowym z dodatkiem lokalnego wina i oregano. To proste, lecz niezwykle wyraziste w smaku danie serwowane jest niemal we wszystkich tradycyjnych tawernach w górskich wioskach.

Grzyby i zioła górskie

Bujne lasy Pelionu to raj dla zbieraczy grzybów. W tutejszych lasach rośnie kilkadziesiąt gatunków grzybów jadalnych, z borowikami i dzikimi boczniakami na czele. Wioski takie jak Tsagarada słyną z restauracji specjalizujących się w potrawach z dzikich grzybów, od zup po grzyby z grilla z oliwą i czosnkiem.

Ponadto zbocza Pelionu pachną dzikimi ziołami. Mieszkańcy od stuleci zbierają dzikie oregano, tymianek, szałwię oraz tak zwaną górską herbatę (tsai tou vounou), które wykazują silne właściwości prozdrowotne i stanowią doskonałą pamiątkę z podróży.

Aktywny wypoczynek na Pelionie – cztery pory roku

Pelion jest jednym z niewielu rejonów w Grecji, który można i warto odwiedzać przez cały rok. Każda pora roku odsłania całkowicie odmienne oblicze tej mitycznej krainy.

Wiosna: To czas, kiedy góra budzi się do życia. Strumienie ryczą pełną mocą, lasy pokrywają się świeżą zielenią i dywanami dzikich kwiatów, a powietrze pachnie kwitnącymi sadami. Wiosna to idealny okres na piesze wędrówki wyznaczonymi szlakami kalderimii oraz trekking.
Lato: Daje unikalną możliwość połączenia wypoczynku na niebiańskich plażach z ucieczką przed skwarem w chłodne, górskie lasy i urokliwe kawiarnie pod platanami.
Jesień: Czas zbioru owoców, jabłek i kasztanów. Lasy bukowe i dębowe zmieniają swoje barwy na odcienie złota, czerwieni i brązu, tworząc krajobrazy rodem z bajki. Jesień to również idealny czas na zwiedzanie winnic i degustację młodego wina oraz tsipouro.
Zima: Pelion staje się zimowym kurortem. W miejscowości Agriolefkes, na wysokości 1200 metrów n.p.m., działa kameralny ośrodek narciarski. To jedno z niezwykłych miejsc na świecie, gdzie można szusować na nartach po stoku, mając przed oczami widok na błękitne wody Morza Egejskiego.

Podsumowanie

Volos i półwysep Pelion to rejon niepowtarzalny, będący doskonałą syntezą wszystkiego, co w Grecji najpiękniejsze. Od szumu portowego miasta i zapachu świeżych owoców morza w tsipouradiko, przez majestat gęstych lasów i mistyczną atmosferę kamiennych wiosek zawieszonych nad chmurami, aż po dzikie, turkusowe plaże wschodniego wybrzeża.

To kraina, w której mitologia nie jest jedynie odległym zapisem w podręcznikach historii, ale żywym duchem wyczuwalnym w szumie tysiącletnich platanów, zapachu dzikich ziół i niezmiennej od stuleci gościnności mieszkańców. Odwiedziny na górzystym półwyspie Pelion pozwalają odkryć całkowicie nowe, zachwycające oblicze Grecji, do którego chce się wracać o każdej porze roku.