Góra Olimp – najwyższa góra Grecji, dom bogów i najciekawsze szlaki trekkingowe

Grecja niemal natychmiast przywodzi na myśl piaszczyste plaże, lazurowe morze, kaskadowo położone białe domki na wyspach oraz antyczne ruiny kąpane w palącym słońcu. Choć ten wyobrażeniowy obraz jest jak najbardziej prawdziwy, kryje w sobie jedynie ułamek niezwykłego bogactwa, jakie ten kraj ma do zaoferowania. Mało kto pamięta, że Grecja jest w przeważającej mierze krajem górzystym, a jej serce bije wysoko ponad poziomem morza, w miejscu, gdzie potężne skalne grzanie stykają się z chmurami. To właśnie tam wznosi się Olimp – najwyższy, najbardziej tajemniczy i obrośnięty najwspanialszymi legendami masyw górski w całej Europie Południowej.

Dla dawnych Greków Olimp był czymś znacznie więcej niż tylko formacją geologiczną. Stanowił granicę między światem śmiertelników a sferą sacrum, niedostępnym bastionem, w którym zasiadali potężni bogowie z Zeusową piorunowładną władzą na czele. Dziś ten monumentalny masyw u wybrzeży Morza Egejskiego przyciąga tysiące turystów, piechurów i doświadczonych wspinaczy z całego świata. Oferuje niesamowitą różnorodność krajobrazową: od gęstych, bukowych i sosnowych lasów, przez głębokie wąwozy i szumiące potoki, aż po surowe, alpejskie granie i strzeliste wierzchołki, z których najważniejszy – Mitikas – wznosi się na wysokość 2917 metrów nad poziomem morza.

W tym wyczerpującym przewodniku przejdziemy krok po kroku przez pełną historię, mitologię, niezwykłą przyrodę oraz najciekawsze szlaki trekkingowe Masywu Olimpu. Dowiesz się, jak zaplanować wyprawę, jak przygotować się fizycznie i sprzętowo, kiedy najlepiej ruszyć na szlak oraz jak bezpiecznie zdobyć legendarne siedlisko greckiego panteonu.

Mitologia i historia – skąd wzięła się potęga Świętej Góry?

Aby w pełni docenić magię spacerowania po szlakach Olimpu, trzeba najpierw zrozumieć, czym to miejsce było dla ludów zamieszkujących starożytny świat. Grecy nie wybrali tej góry przypadkowo na siedzibę swoich najważniejszych bóstw. Masyw Olimpu wyrasta niemal bezpośrednio z poziomu Morza Egejskiego, osiągając prawie trzy kilometry wysokości na stosunkowo krótkim odcinku. Często spowity gęstymi chmurami, burzowy i niedostępny, sprawiał wrażenie potężnej, zawieszonej między niebem a ziemią twierdzy.

Według greckiej mitologii to właśnie tutaj, na najwyższym szczycie Mitikas – zwanym dawniej Pantheonem – znajdowało się miejsce spotkań dwunastu bogów olimpijskich. W skład tej boskiej rady wchodzili m.in. Zeus, Hera, Posejdon, Demeter, Atena, Apollo, Artemida, Ares, Afrodyta, Hefajstos, Hermes oraz Hestia lub Dionizos. Każdy z bogów miał posiadać swój własny pałac zlokalizowany w licznych załamaniach i dolinach masywu, natomiast na Mitikasze zbierali się na narady, uczty i spory, racząc się ambrozją i nektarem.

Nieco niższy, lecz charakteryzujący się niezwykłym kształtem szczyt Stefani (2909 m n.p.m.), ze względu na swój wygięty w łuk profil, nazywany był Tronem Zeusa. Z tego miejsca władca piorunów miał ciskać błyskawice w stronę ziemi, kiedy ogarniał go gniew na nieposłusznych ludzi. Mieszkańcy starożytnej Grecji traktowali Olimp z wielką czcią i lękiem. Sam masyw był uważany za nienaruszalny, a wejście na jego najwyższe partie postrzegano jako bezczeszczenie sacrum i prowokowanie gniewu niebios. U podnóża góry, w miejscowości Dion, wybudowano wielkie sanktuarium, gdzie składano obfite ofiary i organizowano igrzyska na cześć Zeusa Olimpiejskiego.

Wraz z upadkiem cywilizacji antycznej i nadejściem chrześcijaństwa Olimp zmienił swoje oblicze. Na jego zboczach zaczęły powstawać liczne pustelnie, klastry oraz cerkiewki, a dawny kult boski ustąpił miejsca tradycji monastycznej. Przez stulecia panowania tureckiego masyw stanowił bezpieczną kryjówkę dla greckich powstańców i kleftów – chrześcijańskich partyzantów walczących o wolność ojczyzny.

Co ciekawe, mimo swojej olbrzymiej sławy historycznej, najwyższy punkt Olimpu pozostał niezdobyty przez człowieka aż do początku XX wieku. Wiele wybitnych wypraw europejskich odkrywców kończyło się fiaskiem w niebezpiecznym, kruchym terenie alpejskim. Dopiero 2 sierpnia 1913 roku szwajcarski fotograf Frédéric Boissonnas, jego druh Daniel Baud-Bovy oraz miejscowy grecki przewodnik, wybitny myśliwy Christos Kakkalos, stanęli na wierzchołku Mitikasa. Kakkalos, doskonale znający każdy załomek skały, prowadził wyprawę i do końca życia pozostał legendarnym strażnikiem oraz pierwszym oficjalnym przewodnikiem po Olimpie.

Geologia, klimat i unikalna przyroda Parku Narodowego Olimpu

Masyw Olimpu to nie tylko historia i mity, ale również unikalne środowisko przyrodnicze o potężnym znaczeniu ekologicznym. Ze względu na swoje wyjątkowe walory naturalne, już w 1938 roku obszar ten został ustanowiony pierwszym Parkiem Narodowym w Grecji. Później został wpisany na listę Rezerwatów Biosfery UNESCO oraz objęty ochroną w ramach programu Natura 2000.

Masyw rozciąga się na powierzchni około pięciuset kilometrów kwadratowych na granicy dwóch krain historycznych: Macedonii i Tesalii. Geologicznie Olimp zbudowany jest głównie ze skał wapiennych oraz dolomitów. Działalność wody, mrozu oraz lądolodów z epoki lodowcowej ukształtowała tutaj niezwykle urozmaicony krajobraz krasowy. Znajdziemy tu głębokie, pionowe wąwozy, malownicze kaskady wodne, jaskinie, usypiska piargowe oraz przepastne przepaście.

Niezwykłość Olimpu polega również na jego zdumiewającej zmienności pięter roślinnych. Na przestrzeni zaledwie kilkunastu kilometrów, wznosząc się od poziomu morza aż na wysokość prawie trzech tysięcy metrów, przechodzimy przez różnorodne strefy klimatyczne i roślinne:

Strefa śródziemnomorska (do 300 m n.p.m.) – charakteryzuje się wiecznie zielonymi zaroślami typu makia, gajami oliwnymi, dębami ostrolistnymi oraz mirtami.
Piętro lasów liściastych i mieszanych (300–800 m n.p.m.) – dominują tu dęby, buki, kasztanowce, jesiony oraz klony. Wiosną i jesienią doliny mienią się tu feerią barw.
Piętro lasów iglastych (800–1800 m n.p.m.) – obszar ten opanowany jest przez imponujące gatunki drzew iglastych. Najbardziej charakterystyczna jest sosna bośniacka, osiągająca wiek wielu setek lat i rosnąca w surowych warunkach skalnych, a także sosna czarna oraz jodła grecka.
Strefa alpejska (powyżej 1800 m n.p.m.) – powyżej górnej granicy lasu rozciągają się wysokogórskie hale, piargi i nagie formacje skalne. Roślina karłowata potrafi przetrwać w ekstremalnych warunkach silnego wiatru i wahań temperatur.

Flora Olimpu zachwyca bogactwem – udokumentowano tu ponad 1700 gatunków roślin, co stanowi ponad jedną czwartą całej flory występującej w Grecji. Co najbardziej fascynujące, aż kilkadziesiąt z nich to endelmity, czyli gatunki występujące wyłącznie w tym konkretnym masywie górskim i nigdzie indziej na świecie. Najsłynniejszą z nich jest filofila olimpijska – delikatna roślina o fioletowych kwiatach rsnąca w szczelinach skalnych na dużych wysokościach.

Świat zwierząt jest równie bogaty. W gęstych lasach i surowych partiach skalnych żyją wilki, dziki, sarny, żbiki oraz rzadkie kozice bałkańskie, które z łatwością poruszają się po przepastnych ścianach Mitikasa i Stefani. Dla miłośników ornitologii Olimp to prawdziwy raj – można tu zaobserwować orły przednie, sępy płowe, pomurniki oraz różnorodne gatunki dzięciołów i jastrzębi.

Najważniejsze szczyty w Masywie Olimpu

Olimp nie jest pojedynczym, wyizolowanym wierzchołkiem, lecz rozległym masywem posiadającym ponad pięćdziesiąt szczytów przekraczających wysokość dwóch tysięcy metrów. Podczas planowania wycieczki warto znać hierarchię i charakterystykę najważniejszych punktów wysokościowych:

Mitikas (2917 m n.p.m.) – najwyższy szczyt Olimpu i całej Grecji. Nazwa w języku greckim oznacza „nos” lub „igłę”, co idealnie oddaje jego ostry, skalisty profil. Zdobycie Mitikasa wymaga pokonania trudnego, ekspozycyjnego odcinka wspinaczkowego zwanego Kakiskala lub równie wymagającego żlebu Louki. Nie jest to szlak dla osób z lękiem wysokości.
Skolio (2911 m n.p.m.) – drugi pod względem wysokości szczyt masywu. Jest znacznie łatwiej dostępny niż Mitikas, ponieważ prowadzi na niego łagodniejsza, chociaż wciąż męcząca ścieżka bez trudności technicznych. Ze Skolio roztacza się prawdopodobnie najpiękniejsza panorama na pionową ścinę Mitikasa i amfiteatr Kazania.
Stefani (2909 m n.p.m.) – zwany Tronem Zeusa. Piękna, majestatyczna turnia skalna o idealnie wyprofilowanym kształcie. Wejście na wierzchołek wymaga zaawansowanych umiejętności taternickich i wspinaczkowych.
Skala (2866 m n.p.m.) – kluczowy szczyt zwrotny na głównej grani. To właśnie stąd odchodzi słynne, eksponowane podejście na Mitikas (szlak Kakiskala). Dla wielu turystów nieposiadających doświadczenia wspinaczkowego, Skala jest ostatecznym, bardzo satysfakcjonującym celem bezpiecznego trekkingu.
Profitis Ilias (2803 m n.p.m.) – szczyt położony na Płaskowyżu Muz. Na jego wierzchołku znajduje się najwyżej położony obiekt sakralny na Półwyspie Bałkańskim – mała, kamienna cerkiewka pod wezwaniem proroka Eliasza, wzniesiona w XVI wieku.

Przegląd najpopularniejszych szlaków trekkingowych

Zwiedzanie Olimpu pieszo to niesamowita przygoda, dostosowana do różnych poziomów zaawansowania. System szlaków jest tu dobrze rozbudowany, a głównym punktem wypadowym dla większości wycieczek jest urokliwe miasteczko Litochoro, leżące u stóp góry, zaledwie kilka kilometrów od wybrzeża morskiego.

Klasyczny Szlak Klasyczny: Prionia – Schronisko Spilios Agapitos – Skala – Mitikas

To bez wątpienia najpopularniejsza i najczęściej wybierana trasa przez turystów pragnących stanąć na dachu Grecji. Oferuje świetną infrastrukturę, wyraźne oznakowanie (część międzynarodowego szlaku E4) oraz możliwość podzielenia trasy na dwa dni.

Start: Prionia (1100 m n.p.m.) – najwyższy punkt, do którego można dojechać samochodem lub taksówką z Litochoro. Znajduje się tu parking, mała restauracja oraz punkt informacyjny.
Etap 1: Prionia do Schroniska Spilios Agapitos (Schronisko A – 2100 m n.p.m.) Początek trasy prowadzi gęstym, cienistym lasem sosnowo-bukowym wzdłuż potoku Enipeas. Szlak wznosi się jednostajnie, dobrze utrzymanymi zakosami. Z każdym kwadransem las przerzedza się, odsłaniając widoki na głębokie doliny i skaliste grzebienie. Dojście do schroniska zajmuje około 2,5 do 3,5 godziny. Schronisko Spilios Agapitos usytuowane jest na naturalnym tarasie skalnym i stanowi idealne miejsce na nocleg, posiłek i regenerację przed porannym atakiem szczytowym.
Etap 2: Schronisko A na Szczyt Skala (2866 m n.p.m.) Wczesnym rankiem szlak wychodzi ponad górną granicę lasu. Krajobraz staje się surowy, typowo alpejski. Pniemy się zakosami po piargach i wśród karłowatych sosen bośniackich. Po około 2,5–3 godzinach ostrego podejmowania wysokości docieramy na grzbiet Chondro Mesorachi i dalej na szczyt Skala.
Etap 3: Skala do Mitikasa (2917 m n.p.m.) – Odcinek Kakiskala To najbardziej emocjonujący i niebezpieczny fragment wyprawy. Ze Skali schodzi się na przełączkę, po czym zaczyna się właściwe trawersowanie i wspinaczka po kruchych, eksponowanych skałach Kakiskali. Szlak jest oznakowany czerwonymi kropkami i farbą na skałach, ale nie ma tu zamontowanych stałych ułatwień w postaci łańcuchów czy lin stalowych. Wymaga używania rąk, pewności kroków, braku lęku przestrzeni oraz bezwzględnie kasku ochronnego. Czas przejścia odcinka Skala – Mitikas w jedną stronę to około 45–60 minut.

Szlak przez Płaskowyż Muz: Gortsia – Schronisko Petrostrouga – Płaskowyż Muz – Mitikas

Dla osób poszukujących cichszej, jeszcze bardziej malowniczej i nieco dłuższej alternatywy, doskonałym wyborem jest szlak rozpoczynający się w miejscowości Gortsia.

Start: Gortsia (ok. 1100 m n.p.m.) – parking przy drodze dojazdowej z Litochoro do Prionii.
Przebieg trasy: Szlak łagodnie i długo pnie się w górę przez cudowne, dziewicze lasy bukowe. Po około 2,5–3 godzinach marszu docieramy do schroniska Petrostrouga (1940 m n.p.m.), otoczonego wiekowymi sosnami bośniackimi. Dalsza droga wiedzie grzbietem Laimos („Szyja”), skąd roztaczają się oszałamiające widoki na przepaścisty wąwóz Papa Rema po jednej stronie i Morze Egejskie po drugiej.

Po pokonaniu trudniejszego podejmowania wzdłuż grani wychodzimy na zapierający dech w piersiach Płaskowyż Muz (Oropedio Mouson), zawieszony na wysokości około 2600–2700 metrów. To niezwykła, wysokogórska równina rozciągająca się u podnóża majestatycznej ściany Stefani. Na płaskowyżu znajdują się dwa przytulne schroniska: Schronisko Apostolidis (najwyżej położone w Grecji – 2697 m n.p.m.) oraz Schronisko Christos Kakkalos.

Z Płaskowyżu Muz na szczyt Mitikasa można uderzyć poprzez żleb Louki. Jest to stroma, skalista rynna prowadząca bezpośrednio na wierzchołek. Wspinaczka w Louki niesie ze sobą duże ryzyko spadających kamieni strącanych przez innych piechurów, dlatego kask jest tutaj bezwzględnym wymogiem.

Wąwóz Enipeas: Litochoro do Prionii

To idealna propozycja dla osób, które nie planują wspinaczki na najwyższe korony masywu, a chcą doświadczyć niezwykłego klimatu dolnych i średnich partii Olimpu. Szlak prowadzi dnem głębokiego, zielonego wąwozu Enipeas.

Długość trasy: ok. 18 kilometrów (w jedną stronę).
Czas przejścia: około 5–6 godzin.
Charakterystyka: Trasa pełna jest urokliwych, drewnianych mostków wielokrotnie przecinających krystalicznie czystą, rwącą rzekę Enipeas. Szlak wije się w gęstym lesie, mija turkusowe naturalne baseny, kaskady wodne oraz majestatyczne pionowe ściany skalne. Na trasie mija się również bezcenne obiekty historyczne:
- Stary Monastyr św. Dionizego (Palia Moni Agiou Dionysiou) – założony w XVI wieku, zniszczony przez wojska niemieckie podczas II wojny światowej. Dziś ruiny klasztoru są sukcesywnie odnawiane i udostępniane zwiedzającym.
- Jaskinia św. Dionizego – święte miejsce z małą kapliczką wybudowaną pod skalnym okapem, gdzie w odosobnieniu żył i modlił się patron masywu.

Szlak z Litochoro do Prionii można potraktować jako pierwszy, niezwykle malowniczy dzień długiego trekkingu, łącząc go z późniejszym podejściem do schroniska wyżej w górach.

Logistyka, noclegi i przygotowanie do wyprawy

Zdobycie Olimpu wymaga odpowiedzialnego podejmowania decyzji oraz odpowiedniego przygotowania. Choć góra znajduje się w słonecznej Grecji, w jej wyższych partiach panują warunki typowo alpejskie, które potrafią zmienić się w mgnieniu oka.

Kiedy najlepiej jechać na Olimp?

Sezon trekkingowy na Olimpie trwa zazwyczaj od końca maja do początków października.

Czerwiec i lipiec: Długie dni, stabilniejsza pogoda, choć w niższych partiach i w drodze dojazdowej mogą doskwierać wysokie temperatury. W czerwcowych śniegach na podejściach pod Mitikas mogą się jeszcze utrzymywać twarde płaty śniegu.
Sierpień: Szczyt sezonu turystycznego. Szlaki i schroniska są mocno obłożone, a w wyższych partiach pojawia się spore zagęszczenie ruchu.
Wrzesień i początek października: Zdaniem wielu to absolutnie najlepszy czas na wyprawę. Upały na dole ustępują, ruch turystyczny maleje, przejrzystość powietrza jest doskonała, a lasy mienią się jesiennymi barwami.

W okresie zimowym i wczesnowiosennym (od listopada do maja) Olimp przykryty jest grubą warstwą śniegu i lodu. Wyprawy w tym okresie wymagają pełnego ekwipunku zimowego (raki, czekan), doskonałej znajomości turystyki alpejskiej oraz umiejętności oceny zagrożenia lawinowego.

Baza noclegowa i schroniska górskie

Masyw Olimpu dysponuje bardzo dobrą siecią schronisk górskich, które oferują noclegi w warunkach wieloosobowych, ciepłe posiłki, napoje oraz możliwość naładowania sprzętu elektronicznego. Z racji dużej popularności góry, rezerwacja miejsc noclegowych z wyprzedzeniem jest bezwzględnie zalecana, zwłaszcza na weekendy w okresie letnim.

Główne schroniska na trasie:

Spilios Agapitos (Schronisko A – 2100 m n.p.m.) – największe i najbardziej znane schronisko. Posiada kilkadziesiąt miejsc noclegowych, dużą jadalnię, taras widokowy oraz udogodnienia sanitarne.
Schronisko Apostolidis (2697 m n.p.m.) – położone na Płaskowyżu Muz. Świetna baza dla osób planujących wczesny atak na Mitikas przez żleb Louki lub chętnych do podziwiania wschodów słońca nad Morzem Egejskim.
Schronisko Christos Kakkalos (2650 m n.p.m.) – również usytuowane na Płaskowyżu Muz, kameralne i słynące ze świetnej, domowej atmosfery i smacznej kuchni.
Schronisko Petrostrouga (1940 m n.p.m.) – położone w lesie na szlaku z Gortsii. Do doskonały punkt stopu dla osób potrzebujących odpoczynku w drodze na płaskowyż.

Należy pamiętać, że rozbijanie namiotów na terenie Parku Narodowego poza wyznaczonymi strefami przy schroniskach jest ściśle zabronione. W schroniskach obowiązuje cisza nocna, a prąd i ciepła woda bywają reglamentowane.

Niezbędny ekwipunek na wyprawę

Nawet jeśli prognoza pogody na wybrzeżu w Platamonas czy Leptokarii przewiduje trzydziestostopniowy upał i pełne słońce, w partiach szczytowych Olimpu temperatury mogą spaść do kilku stopni powyżej zera, a wiatr potrafi być porywisty i wyziębiający.

Lista najważniejszego wyposażenia:

Solidne buty trekkingowe – z twardą podeszwą o dobrej przyczepności (vibram) i stabilizacją kostki. Ruchome kamienie i osypujące się piargi na szlaku wymagają dobrego oparcia.
Kask wspinaczkowy – kluczowy element bezpieczeństwa podczas wejścia na Mitikas (zarówno przez Kakiskalę, jak i Louki). Zagrożenie uderzeniem spadającym kamieniem potrąconym przez kogoś wyżej jest bardzo realne.
Ubranie warstwowe (na cebulkę) – oddychająca bielizna termoaktywna, polar lub lekka kurtka puchowa oraz niezawodna kurtka membranowa (wodoodporna i wiatroszczelna).
Zapas wody – na wyższych partiach Olimpu (powyżej schronisk) nie ma naturalnych źródeł wody ze względu na krasowy charakter skał. Należy zabrać ze sobą minimum 2–3 litry wody na osobę na dzień.
Kije trekkingowe – niezwykle pomocne podczas odciążania kolan na stromych, wielogodzinnych zejściach.
Czołówka z zapasowymi bateriami – wyjścia na szczyt często zaczynają się przed świtem.
Apteczka pierwszej pomocy – zawierająca plastry na otarcia, bandaż elastyczny, środki przeciwbólowe oraz folię NRC.
Ochrona przeciwsłoneczna – krem z wysokim filtrem UV, okulary przeciwsłoneczne oraz czapka lub chustka na głowę. Skały w partiach szczytowych silnie odbijają promienie słoneczne.

Zasady bezpieczeństwa i etyka górskokatolicka

Masyw Olimpu, mimo swojej dostępności turystycznej, co roku zbiera tragiczne żniwo wśród nieświadomych lub zbyt pewnych siebie turystów. Najczęstszymi przyczynami wypadków są: brak odpowiedniego obuwia, zlekceważenie załamania pogody, zgubienie szlaku we mgle oraz poślizgnięcia na eksponowanych odcinkach Kakiskali i Louki.

Aby wyprawa była bezpieczna i pozostawiła wyłącznie piękne wspomnienia, przestrzegaj poniższych zasad:

Mierz siły na zamiary – Jeśli nie masz doświadczenia w chodzeniu po trasach z dużą ekspozycją, zatrzymaj się na szczycie Skala lub Skolio. Widoki stamtąd są równie zachwycające, a ryzyko nieporównywalnie mniejsze.
Obserwuj pogodę – Nad Olimpem bardzo często po południu dochodzi do gwałtownego rozwoju chmur burzowych. Wychodź na szlak wcześnie rano, aby zejść z niebezpiecznych grani przed ewentualną burzą.
Nie schodź ze szlaków – Schodzenie ze ścieżki w kruchym, krasowym terenie grozi osunięciem się z piargiem lub wpadnięciem w głęboką szczelinę.
Zapisz numery alarmowe – W Grecji numerem alarmowym jest ogólnoeuropejski numer 112. Warto mieć w telefonie również kontakt do zamojskich służb ratowniczych i schronisk.
Zasada „Leave No Trace” – Wszystkie śmieci, które wnosisz w góry, musisz z nich zabrać ze sobą na dół. Nie dokarmiaj dzikich zwierząt, nie zrywaj unikalnych roślin i szanuj ciszę Parku Narodowego.

Co zobaczyć w okolicy Olimpu?

Wyprawę na Olimp warto połączyć z poznawaniem urokliwych miejsc zlokalizowanych u podnóża masywu oraz w pobliskim pasie nadmorskim:

Litochoro – malownicze miasteczko będące wrotami do Olimpu. Zachwyca tradycyjną macedońską architekturą, wąskimi brukowanymi uliczkami, urokliwymi tawernami serwującymi lokalne przysmaki oraz muzeum morskim.
Park Archeologiczny w Dion – fascynujące wykopaliska u stóp gór. Zobaczysz tu pozostałości starożytnego miasta, świątynie Zeusa, Izydy i Demeter, rzymskie łaźnie oraz doskonale zachowany teatr, w którym do dziś odbywają się wydarzenia kulturalne.
Zamek w Platamonas – majestatyczna, średniowieczna twierdza wzniesiona przez krzyżowców na wzgórzu nad samym brzegiem morza. Z jej murów roztacza się niezapomniana panorama na Riwierę Olimpijską oraz wznoszący się w tle Masyw Olimpu.
Palaios Panteleimonas – urocza, tradycyjna wioska położona na zboczach gór, pełna kamiennych domków, wąskich uliczek i urokliwych placów z wiekowymi platanami.

Podsumowanie

Olimp to góra wyjątkowa pod każdym względem. Łączy w sobie potęgę surowej alpejskiej natury, bogactwo unikalnej przyrody z nieśmiertelną legędą starożytnego świata. Wycieczka na jej szczyty to niezwykłe doświadczenie, w trakcie którego krok po kroku zostawia się za sobą zgiełk codziennego życia, wspinając się ku chmurom, gdzie przed wiekami ludzkie wyobrażenia umiejscowiły tron samego Zeusa.

Bez względu na to, czy Twoim celem jest mrożące krew w żyłach wejście na rzeźbiony wietrzem Mitikas, relaksujący spacer dnem bajkowego Wąwozu Enipeas, czy podziwianie zachodu słońca z Płaskowyżu Muz – Święta Góra Greków zachwyci Cię swoim majestatem i pozostawi wspomnienia na całe życie. Spakuj wygodne buty, załóż kask, uszanuj potęgę natury i ruszaj na spotkanie z bogami!